zamiarów

Zamiar, w języku polskim, oznacza intencję, plan lub cel działania. Jest to rzeczownik rodzaju męskiego. W liczbie mnogiej mianownik to zamiary, a dopełniacz liczby mnogiej to zamiarów. Słowo wywodzi się z czasownika zamierzać i wiąże się z bliskimi pojęciami takimi jak zamierzenie, intencja czy cel. W praktyce językowej zamiar bywa używany zamiennie z tymi wyrazami, choć zamierzenie bywa nieco bardziej formalne, a intencja – ogólniejsza.

Użycie: Miał zamiar wyjechać jutro. W kontekście prawnym często pojawia się pojęcie „zamiar bezpośredni” (direct intent) jako element odpowiedzialności karnej; istnieje także rozróżnienie między zamiarem a przewidywanym skutkiem (zamiar ewentualny). Wyrażenie „brak zamiarów” oznacza brak intencji lub planu i występuje m.in. w tekstach prawnych.

Przykłady: Miał wyraźny zamiar zakończyć projekt. W przepisach dotyczących przestępstw pojawia się zwrot „zamiar popełnienia przestępstwa” (intention to commit a crime).

Różnica między zamiarem a zamierzeniem jest subtelna: zamierzenie odnosi się do ogólnego planu lub postanowienia, podczas gdy zamiar ma silniejszy ładunek psychiczny. Zamiarów używa się przede wszystkim w kontekstach wymagających dopełniacza, np. „brak zamiarów” czy „analiza zamiarów”. Zamiarów może występować także w tekstach prawniczych i naukowych, gdzie istotne jest precyzyjne określenie intencji stron.