yfirborðsmeðhöndlunar

Yfirborðsmeðhöndlun vísar til ferla sem eru notuð til að breyta eiginleikum yfirborðs efnis, oft málms eða plasts. Þessi meðferð er framkvæmd til að bæta afköst, útlit eða endingu efnisins. Markmið yfirborðsmeðhöndlunar geta verið fjölbreytt, þar á meðal aukinn slitþols, tæringarþol, rafleiðni, einangrun, tengihæfni, eða til að ná fram sérstökum fagurfræðilegum áhrifum.

Það eru margar mismunandi tegundir af yfirborðsmeðhöndlunum. Málun og dufthúðun eru algengar til að vernda gegn tæringu og til að gefa lit. Rafhúðun, eins og krómhúðun eða sinkhúðun, leggur þunnt lag af öðrum málmi á yfirborðið til að bæta eiginleika þess, svo sem hörku eða tæringarþol. Anóðun er tæknileg aðferð sem oft er notuð á ál til að mynda þykkt, sterkt oxíðlag sem bætir tæringarþol og slitþol.

Aðrar meðferðir fela í sér hitameðhöndlun, sem breytir efniseiginleikum innan í efnið en hefur einnig áhrif á yfirborðið. Efnileg yfirborðsmeðhöndlun, eins og etrun eða passivering, breytir yfirborðinu með efnafræðilegum viðbrögðum. Val á yfirborðsmeðhöndlun veltur á því efni sem verið er að meðhöndla, fyrirhugaðri notkun og hvaða eiginleikum á að bæta. Yfirborðsmeðhöndlun er mikilvægur þáttur í framleiðslu margra vara, allt frá bifreiðum og flugvélum til heimilistækja og raftækja.