undirtegundum

Undirtegundar (undirtegundir, fleirtala) eru flokkunareiningar innan tegundar sem lýsa stofnum sem hafa stöðug erfðafræðileg eða útlitskennd einkenni og sem hafa aðgreinda landfræðilega útbreiðslu eða takmörkuð samskipti við aðrar undirtegundir innan sömu tegundar. Þessar stofnanir geta aðlagast mismunandi aðstæðum og þróast með sérstökum einkennum á ákveðnum svæðum, en geta samt átt möguleika á samruna eða endurteknum samskiptum þar sem svæði mætast.

Notkun: í dýrafræði er undirtegund oft notuð til að lýsa dreifðum stofnum með áberandi eða endurtekin mun í útliti, hegðun eða arffræði. Í plöntufræði er oft talað um variety eða forma fyrir sambærilegan mun. Notkun undirtegunda byggist almennt á samanburði erfðamengi, landfræðilegrar útbreiðslu og stöðugra einkenna.

Fræðilegar forsendur: undirtegundir myndast oft vegna landfræðilegrar einangrunar sem leiðir til arfgengra munar. Rannsóknir byggðar á erfðamengis- og filogenetískum gögnum geta stjórnað því hvort hópar teljast undirtegundir eða hvorki né.

Takmarkanir: kerfin eru ólík og stundum ósamrýmanleg; sum kerfi hafna undirtegundum eða sameina þær í eina tegund, en önnur halda þeim sjálfstæðum. Nafngift og flokkun breytist með nýjum gögnum og samræðum flokkana.

Lokahugsun: Undirtegundir veita mikilvægt tæki við að lýsa fjölbreytileika innan tegunda og skilja þróun og landfræðilega dreifingu, en notkun og afstaða til þeirra byggist á flokkunarkerfum og nýjum gögnum.