silokonów

Silokonów, zwanych również siloksanami, to szeroka grupa związków chemicznych zawierających w budowie łańcuch Si–O–Si, wokół którego mogą być przyłączone różne grupy organiczne, najczęściej metylowe. Dzięki temu silikony charakteryzują się wysoką stabilnością chemiczną, odpornością na temperaturę oraz elastycznością i niską lepkością w zależności od struktury.

Najważniejsze odmiany obejmują polimery liniowe, takie jak polidimetylosiloksan (PDMS), popularny w formie silikonowych olejów i elastomerów; cykliczne siloksany (np. D4, D5) będące surowcami do produkcji polimerów i szeroko stosowane w kosmetyce i chemii; oraz sieciowe elastomery silikonowe, używane w uszczelkach, gumach i medycznych materiałach. Silikony mogą być kończone różnymi grupami funkcjonalnymi, co modyfikuje ich właściwości.

Właściwości silokonów obejmują wysoką stabilność termiczną, odporność chemiczną, niską napięcie powierzchniowe, dobry poślizg oraz doskonałe właściwości dielektryczne. Dzięki temu znajdują szerokie zastosowanie w chemii, elektronice, medycynie, kosmetyce i budownictwie.

Produkcja silokonów odbywa się najczęściej poprzez hydrolizę i kondensację chlorosilanów, prowadzącą do tworzenia łańcuchów Si–O–Si; alternatywnie stosuje się polimeryzację pierścieniowych siloksanów (ring-opening polymerization). Końcowe funkcjonalizacje umożliwiają uzyskanie plastiku o określonych właściwościach.

Bezpieczeństwo i środowisko: PDMS uważany jest za stosunkowo nietoksyczny i biokompatybilny, co sprzyja zastosowaniom medycznym i kosmetycznym. Niektóre cykliczne siloksany budzą obawy dotyczące środowiska i skutków zdrowotnych, co prowadzi do oceny regulacyjnej w różnych regionach. Obecnie różne przepisy ograniczają niektóre związki cykliczne, a procesy produkcji i utylizacja są monitorowane pod kątem wpływu na środowisko.