segulmælingum

Segulmælingar eru mælingar á segulmagni jarðar og tengdum segulviðbrögðum í umhverfinu. Með þeim er hægt að kortleggja segulfræðilegar ójöfnur í bergi og aðra breytinga sem benda til undirliggjandi eiginleika jarðlaga, mannvirkja eða málmauðlinda. Þær eru mikilvægar í jarðfræði, námum og fornleifafræði, auk haf- og loftvísinda.

Tækni og aðferðir: Magnetometer er kjarninn í segulmælingum. Algengar gerðir eru fluxgate-magnetometer, proton-precession-magnetometer og Overhauser-magnetometer; í sérhæfðum verkefnum eru optically pumped magnetometers og stundum SQUID-tækni. Mælingar geta verið jarðarmeðferðar (ground-based), loftmeðferðar (airborne) eða hafmeðferðar (marine). Oft eru mæld heildarsegulmagnið (total field) eða vektorsegulmagnið; leiðréttingar fyrir dægursveiflum og öðrum ytri áhrifum eru oft notaðar.

Ferli og úrvinnsla: Gögn eru hreinsuð og kalibrerað og útbúin segulmynd eða segulkort. Útkoman er notuð til að kortleggja berglög, sprungur og aðra undirliggjandi breytingar sem hafa segulfræðilegar vísbendingar.

Notkun: Í jarðfræði og námum til að finna málmleit og bergmyndun, í fornleifafræði til að finna eldri mannvirki og eldstöðvar, og í paleomagnetismi auk haf- og loftvísinda til að rannsaka fornsegulbyggingu og breytingar á segullagi.

Saga og takmarkanir: Segulmælingar þroskuðust í kjölfar 19. aldar með framlagi Gauss og Weber; loft- og hafmælingar bættust við síðar. Helstu takmarkanir eru veður, rafsegulóreynd og krefst nákvæmrar úrvinnslu og leiðréttinga.