polyelektrolitów

Polyelektrolity to makromolekuły charakteryzujące się obecnością na swojej strukturze licznych grup funkcyjnych o ładunku elektrycznym, zarówno ujemnym, jak i dodatnim. Ich nazwa pochodzi od greckiego słowa *poly* (wiele) oraz *elektrolit*, co wskazuje na zdolność do dysocjacji w roztworach wodnych, generując jony. Polielektrolity występują zarówno w postaci naturalnej, jak i syntetycznej, i odgrywają kluczową rolę w wielu dziedzinach nauki i przemysłu.

W zależności od rodzaju grup funkcyjnych, polielektrolity dzielą się na kationity (o ładunku dodatnim) i aniony (o ładunku ujemnym). Przykładem naturalnego polielektrolitu jest chityna, polimer występujący w skorupach owadów, podczas gdy syntetyczne polielektrolity obejmują polistyrenosulfoniany czy poliakrylan potasu. Ich właściwości, takie jak rozpuszczalność, lepkość czy zdolność do tworzenia żeli, są silnie zależne od stopnia dysocjacji grup funkcyjnych oraz warunków środowiskowych, takich jak pH czy stężenie elektrolitów.

Polielektrolity znajdują szerokie zastosowanie w medycynie, np. jako nośniki leków, w rolnictwie jako środki poprawiające właściwości gleby, a także w przemyśle spożywczym jako stabilizatory emulsji. Ich zdolność do tworzenia sieci wodorowych lub jonowych sprawia, że są niezbędne w procesach flokulacji, separacji oraz modyfikacji powierzchni. Ponadto, polielektrolity są badane w kontekście tworzenia inteligentnych materiałów reagujących na zmiany środowiskowe, takich jak zmiany temperatury czy pH.