polimerëve

Polimerët janë molekula të gjera të përbëra nga njësi të përsëritura që lidhen në zinxhirë të gjatë. Njësitë që përsëriten quhen monomere dhe procesi që i bashkon është polimerizimi. Në varësi të mënyrës së lidhjes së monomereve, polimerët mund të formohen me polimerizim të tipit të njëjtë (addition) ose me kondensim (condensation). Në polimerizimin e tipit të njëjtë, monomere lidhen pa prodhuar një komponent tjetër; në kondensim shpallet një molekulë e vogël si uji dhe lidhjet ndërmjet monomereve formohen nëpërmjet një reaksioni të ndërmjetësit.

Polimerët mund të jenë natyralë (p.sh. proteina, polizaharide, ADN) ose sintetike (p.sh. polietileni, polipropileni, polistireni, poliesterët, poliuretani). Ata mund të kenë struktura të ndryshme: disa janë kristalore, të tjerë jo; mund të jenë isotaktikë, ataktikë ose të ndryshëm së bashku. Gjithashtu ata klasifikohen si termoplastikë (riformohen pas ngrohjes), termoset (nuk rikthehen në formën fillestare) dhe elastomerë (përkulshmëri e lartë).

Karakteristikat kyçe përfshijnë madhësinë molare (shpejtësinë e zinxhirit), orientimin dhe nivelin e kristalizimit, të cilat ndikojnë në forcën, qëndrueshmërinë termike dhe procesimin. Përdorimet janë të shumëllojshme: ambalazhimi, prodhimi i materialeve për automobilë dhe elektronikë, mjekësia dhe ndërtimi.

Historia: koncepti i polimerëve makromolekulare u zhvillua në fillim të shekullit XX me punën e Staudinger; zhvillimet në materialet sintetike si nyloni nga Carothers sollën një epokë të re të materialeve të përditshme.