ndërkatësimi

Ndërkatësimi është një praktikë bujqësore ku dy ose më shumë kultura kultivohen në afërsi njëri-tjetrit ose në të njëjtën sipërfaqe me qëllim shfrytëzimin më të mirë të burimeve të tokës dhe përmirësimin e rendimentit dhe të qëndrueshmërisë së sistemit të kulturimit. Kjo qasje lehtëson përdorimin e dritës, ujit dhe nutrientëve, dhe mund të ulë rrezikun nga varësia e një kulture të vetme.

Formulat e ndërkatësimit ndryshojnë, por tiparet kryesore përfshijnë ndërkatësimin në rreshta, ndërkatësimin me shirita dhe ndërkatësimin e përzier. Në sistemet misër-fasë, fasja fijon azotin nga atmosfera dhe e ofron atë tokës për kultivimin e misrit, ndërsa misri mund të ofrojë mbulim të tokës dhe stabilizim të karbonit dhe mund të ndihmojë në mbrojtjen nga erërat.

Përfitimet përfshijnë përdorim më të mirë të burimeve, rritje të rendimentit total për sipërfaqe, dhe një profil të ulur të varisë nga një kulturë. Gjithashtu, ndërkatësimi mund të përmirësojë kontrollin e barërave të dëmshme dhe të kontribuojë në azotifikimin e tokës nga kulturat legjume, gjë që mund të ulë nevojën për pleh kimik. Megjithatë, ai kërkon planifikim të kujdesshëm për të menaxhuar konkurrencën për ujë dhe ushqim dhe për të shmangur konflikte të dritës dhe të sëmundjeve midis kulturave.

Shkurtimisht, ndërkatësimi ofron potencial të lartë për të synuar eficiencën e tokës, por është një sistem që autoritetet duhet të dizajnojnë me kujdes dhe të monitorohen me analizë të vazhdueshme të treguesve të prodhimit, duke përfshirë raportin e tokës (LER).