konileri

Koni hücreleri, retinanın fotoreseptörlerinden biridir ve renkli, net görmenin temelini oluşturur. Konilerin dağılımı merkezi bölgede yoğunlaşır ve fovea centralis çevresinde zirve yapar; periferde yoğunlukları azalır. Koniler, düşük ışıkta çalışmaz; bununla birlikte, yüksek ışıkta yüksek görsel çözünürlük sağlarlar.

Koni çeşitleri üç türe ayrılır: kısa dalga (S) konileri, orta dalga (M) konileri ve uzun dalga (L) konileri. Her türe özgü fotopigmanlar (opsinler) farklı spektral duyarlılığa sahiptir. İnsan retinasında S konileri yaklaşık 420 nm, M konileri yaklaşık 534–554 nm ve L konileri yaklaşık 564–580 nm duyarlıdır. Yetişkin bir retina tipik olarak milyonlarca koni içerir.

Anatomi olarak koni hücreleri, fotopigmanlarını içeren dış segmentleri ile ışığı elektrik sinyallerine dönüştürür ve bu sinyaller koni bipolar hücreler ve sonra gangliyon hücreleri aracılığıyla beyne iletilir. Koniler, yüksek ışık koşullarında çalışır ve merkezi görsel alanın yüksek çözünürlüğünü sağlar; bu özellik fovea ve çevresinde yoğunlaşmıştır.

Klinik olarak koni fonksiyon bozuklukları renk görme bozukluklarıyla kendini gösterir. En sık görülenler kırmızı-yeşil renk görme bozukluklarıdır ve çoğu erkeklerde X kromozomu üzerinde bulunan opsin genlerindeki mutasyonlarla ilişkilidir. Koni distrofileri ve koni-rod distrofileri koni hücrelerinin dejenerasyonuna bağlıdır.

Çeşitli hayvanlar arasında koni sayısı ve türe göre dağılım farklılık gösterir; bu nedenle türlere göre renk görme kapasiteleri değişebilir. İnsanlar genelde üç koni tipiyle renkli görmeye sahiptir, ancak bazı türler daha az veya farklı koni tipleriyle görür.