klasztor

Klasztor to budynek lub zespół budynków, w których wspólnota religijna mieszka, modli się i pracuje. Termin wywodzi się z łacińskiego claustrum, oznaczającego zamknięcie lub odgrodzenie; w języku polskim przyjął się jako określenie miejsca życia zakonnego.

Monastycy prowadzą życie wspólnotowe zgodnie z regułą danej tradycji zakonnej. Istnieją różne modele klasztorne: kontemplacyjne, skoncentrowane na modlitwie i milczeniu, oraz aktywne, w których modlitwie towarzyszy praca, edukacja, opieka charytatywna lub rolnictwo. Do najważniejszych tradycji zakonnych należą benedyktyni, cystersi, augustianie, dominikanie i franciszkanie; każda z nich kształtuje własny styl życia i praktyk liturgicznych.

Budynki klasztorne zwykle obejmują kościół lub kaplicę, krużganki, refektarz, bibliotekę i inne części wspólne. Struktura i wyposąenie zależą od epoki i regionu, a klasztory często były ośrodkami kultury, nauki i gospodarki lokalnej, prowadząc szkoły, rękodzieło i gospodarstwa.

W historii Europy i Polski klasztory odgrywały ważną rolę w duchowości, misji, sztuce i edukacji. Współcześnie niektóre wspólnoty kontynuują tradycyjny tryb życia, inne zaś funkcjonują jako zabytki, muzea, instytucje edukacyjne lub miejsca pielgrzymek. Klasztory stanowią istotny element dziedzictwa kulturowego regionów słowiańskich i europejskich.