jashtëshoqëror

Jashtëshoqëror është një mbiemër në gjuhën shqipe që përshkruan një sjellje ose qëndrim që konsiderohet jo shoqëror ose antisocial. The term vjen nga përbërja jashtë- dhe shoqëror, duke pasqyruar ideën e një mbivendosje të qëndruar në të shoqërinë ose të largimit nga kontaktet sociale. Në përdorimin e përditshëm, jashtëshoqëror shpesh përdoret për të përshkruar njerëz që shmangin kontaktin me të tjerët, që nuk marrin pjesë në ngjarje sociale ose që shfaqin një këndvështrim të ashpër ndaj normave shoqërore.

Nuançat përfshijnë një dallim me introversionin: një person i jashtëshoqëror mund të shmangë interaksionet sociale për shkak të zgjedhjes së tij personale, ndërsa një sjellje jashtëshoqërore mund të shprehet si mosbesim ose mungesë respekti ndaj normave të shoqërise. Në kontekstet klinike, termi është më i ngjashëm me një përkufizim joformale të antisocialitetit, por nuk është një termin tërësisht klinik dhe për diagnoza të tilla duhet të referohet tek terminologjia profesionale mjekësore ose psikologjike.

Përdorimi i jashtëshoqëruarit mund të jetë objekt i vlerësimeve kulturore dhe individuale dhe mund të nënkuptojë izolim afatgjatë, preferim për privatësinë ose refuzim të bashkëjetesës sociale. Në tërësi, termi vjen me ngarkesa negative në vlerësimin shoqëror dhe mund të përdoret me paragjykime në varësi të kontekstit.