jarðhitaorku

Jarðhitaorka, oft kölluð jarðhitarorka, er orka sem kemur frá hita fyrir neðan yfirborð jarðar í jarðskorpunni. Hún nær til beinnar nýtingar og raforkuframleiðslu og er talin endurnýjanleg ef nýtingardrifið er með varúð og réttum mætti. Helstu notkunarsvið eru raforkuframleiðsla og bein nýting fyrir upphitun bygginga, hitaveitum, gróðrarstöðvar og iðnaðarferla.

Raforkuframleiðsla byggist á tækni sem nýtir vélræna uppbyggingu hita úr jarðhitahamum. Algengar aðferðir eru flash- og dry-steam aðferðir sem sundra kvikasilfur-, vatns- og gastegundum til að framleiða kísilvökva og raforku. Beinn nýting er notuð til upphitunar húsa, fyrir hitaveitur, vatsnauðsyn og sum hverja iðnsamsetningu þar sem jarðhiti er nýttur beint án raforkuvinnslu.

Saga og framvindur: Ísland er framarlega í notkun jarðhita og hefur þróað uppbyggingu við mörg gildi líkt og Svartsengi, Nesjavellir og Hellisheiði. Hér hefur jarðhita-orka stuðlað að sjálfbærri innlendum orkugjöf, minnkað losun gróðurhúsalofttegunda og tryggt hitaröryggi fyrir byggð og atvinnulíf.

Umhverfisáhrif og áskoranir: Geothermal losar oft af sér lítil magn af köldu gasi og brennisteinsvetni í sumum virkjunum, en almennar aðgerðir og innleiðing hreinsunarverkfæra draga úr áhrifum. Mikilvægt er að enduruppsöfnun úr jarðvatni og afturnýtingu vatnsins sé stjórnað til að forðast ofnýtingu auðlanna og jarðvegsbreytingar.

Almennt: Jarðhitaorka er nægilega stór í mörgum svæðum og gefur möguleika fyrir lífsgæði og sjálfbærni, en hún stendur frammi fyrir tækni- og fallstyrkjum sem krefjast ábyrgðar og langhlutaverkefna.