hugbúnaðararkitektúr

Hugbúnaðararkitektúr er yfirgripin lýsing á uppbyggingu hugbúnaðarkerfis, þar sem gerð kerfisins, hlutverk eininga og samskipti milli þeirra eru skilgreind. Hann tekur einnig tillit til skorðunar og kröfu sem hafa áhrif á þróun, rekstur og framtíðarbreytingar. Markmiðið er að sýna kerfið á háu stigi áður en dýpri hönnun eða kóðun hefst og að stuðla að samruna ákvarðana sem hafa löng áhrif á kerfið.

Hugmyndirnar sem arkitektúrinn tekur til hafa áhrif á gæðasamtökin sem kerfið á að uppfylla, svo sem sveigjanleika, skalanleika, afköst, öryggi og áreiðanleika. Hann stuðlar að aðgreiningu ábyrgðar, einangrun milli sviða, auðveldri viðhaldsmöguleika og endurnýtingu kóðs. Þannig auðveldar hann aðlögun að breyttum kröfum með litlum breytingum.

Algengar arkitektúrstílar eru lagakerfi (layered architecture), client-server arkitektúr, örþjónustur (microservices), þjónustu-orðað (SOA), atburðamiðað (event-driven) arkitektúr og straumakerfi (pipeline/streaming) arkitektúr. Val stíla byggist á kröfum um frammistöðu, sveigjanleika, dreifingu og öryggi; oft er notuð samsetning stíla til að mæta mörgum kröfum.

Ferlið í hugbúnaðararkitektúr felur í sér samráð við hagsmunaaðila, ákvarðanatöku og reglulega endurskoðun. Helstu verkfæri eru arkitektúr- lýsingar (architecture descriptions), ákvarðunar- skrár (ADR) og arkitektúrshugmyndir sem skráðar eru og features geta verið endurskoðuð eftir þörfum. Sumir rekja arkitektúr til evrópskra eða alþjóðlegra staðla, til dæmis ISO/IEC/IEEE 42010, sem veita sameiginlegt rammi fyrir lýsingu og samræmda ákvarðanatöku.