dyskiminacji

Dyskiminacja, zwana „discrimination” w języku angielskim, to zjawisko polegające na nierównym traktowaniu osób lub grup na podstawie określonych cech, takich jak rasa, płeć, wiek, orientacja seksualna, niepełnosprawność czy pochodzenie etniczne. Termin pochodzi z latyno‑angielskiego „discrimination” i od XIX wieku jest używany w dyskusjach społecznych oraz w prawie. Dyskiminacja występuje zarówno w formie jawnej (np. otwarta segregacja, prześladowanie), jak i subtelnej (np. uprzedzenia w miejscu pracy, stereotypowe oczekiwania). W wielu krajach zakaz dyskiminacji jest uregulowany w ustawach o równym traktowaniu, a międzynarodowe akty, takie jak Konwencja o prawach osób z niepełnosprawnościami czy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych, ustanawiają ramy ochronne. Należy wyodrębnić różne typy dyskiminacji: bezpośrednią (bezpośrednie wykluczenie), pośrednią (zasady, które wydają się neutralne, ale skutkują dyskryminacją) oraz systemiczną (wynikającą z struktur instytucjonalnych). Skutki dyskiminacji obejmują pogorszenie warunków zdrowotnych, ograniczenie dostępu do edukacji, ryzyko ubóstwa oraz obniżenie poczucia własnej wartości. Z tego powodu organizacje społeczne, rządy i sektor prywatny podejmują działania mające na celu walkę z dyskiminacją, poprzez kampanie edukacyjne, szkolenia w miejscu pracy oraz wprowadzanie polityk przeciwdziałających uprzedzeniom.