Zbieractwo

Zbieractwo to praktyka systematycznego poszukiwania, gromadzenia i zwykle ponownego wykorzystania przedmiotów, które zostały odrzucone lub wyłączone z bieżącego obiegu. Termin wywodzi się od czasownika „zbierać” i obejmuje różnorodne działania, od codziennego domowego recyklingu po profesjonalne przedsięwzięcia związane z recyklingiem surowców. W ujęciu socjologicznym zbieractwo może odnosić się zarówno do hobby polegającego na kolekcjonowaniu określonych przedmiotów, jak i do praktyk poszukiwania przydatnych dóbr w odpadach.

Zakres i formy: Może przybierać różne formy. Prosta, codzienna czynność odzyskiwania użytecznych rzeczy z odpadów domowych lub kontenerów; hobby poszukiwania rzadkich przedmiotów lub antyków; działalność zawodowa, na przykład złomiarzy i recyklerów zajmujących się odzyskiem metali. W subkulturach termin bywa również używany w odniesieniu do tzw. szperaczy – osób przeszukujących strychy, piwnice, pchłe targi i ogłoszenia w poszukiwaniu okazji.

Znaczenie społeczne: Zbieractwo wiąże się z ideą ponownego wykorzystania zasobów, redukcji odpadów i upcyklingu. Może wspierać lokalne inicjatywy artystyczne i kolekcjonerstwo. Z drugiej strony bywa postrzegane jako praktyka ryzykowna, związana z higieną lub bezpieczeństwem, a w niektórych sytuacjach z naruszeniem cudzej własności.

Prawo: Regulacje dotyczące gospodarowania odpadami i ochrony mienia mogą wpływać na praktyki zbieractwa w przestrzeni publicznej. Ogólna zasada to poszanowanie własności prywatnej i przepisów o odpadach oraz bezpieczeństwie.