Wirtualizacja

Wirtualizacja to technologia umożliwiająca tworzenie logicznych odpowiedników zasobów sprzętowych, takich jak procesory, pamięć masowa, sieć czy całe maszyny wirtualne. Dzięki niej na jednym fizycznym urządzeniu mogą działać wiele niezależnych środowisk operacyjnych i aplikacji, co poprawia wykorzystanie zasobów oraz elastyczność zarządzania infrastrukturą IT.

Wirtualizacja realizowana jest najczęściej za pomocą hipernadzorców (hypervisorów). Istnieją dwa główne modele: Type 1, czyli bare-metal, działający bezpośrednio na sprzęcie, oraz Type 2, działający jako program w systemie operacyjnym gospodarza. Oprócz maszyn wirtualnych funkcjonuje także wirtualizacja na poziomie systemu operacyjnego (OS-level), a także technologia kontenerów, która izoluje procesy przy wspólnym jądrze.

Korzyści obejmują lepsze wykorzystanie zasobów dzięki konsolidacji, izolację środowisk, możliwość szybkiego tworzenia kopii zapasowych i migracji maszyn w czasie bez wyłączania usług. W zastosowaniach przemysłowych wirtualizacja wspiera centra danych i chmury obliczeniowe (IaaS), dev/test, a także desktop virtualization.

Historia wirtualizacji zaczęła się od rozwiązań mainframe’owych i z czasem rozwijała się wraz z powstawaniem hipernadzorców typu 1 i 2. Znaczące postępy przyniosły VMware (pierwszy komercyjny popularny hipernadzorca), Xen i KVM w projektach open source, a wraz z rewolucją kontenerową (LXC, Docker, Kubernetes) nastąpiło zróżnicowanie podejść do izolacji. Obecnie wirtualizacja jest kluczowa dla chmury i integruje się z orkiestracją kontenerów oraz rozwiązaniami do zarządzania infrastrukturą.

Wyzwania obejmują nakład wpływu na wydajność, złożoność administracyjną, kwestie bezpieczeństwa, licencjonowanie i zgodności, a także skomplikowaną migrację danych i aplikacji między środowiskami.