Midzywojenne

Międzywojenne, czyli okres między I i II wojną światową, to termin używany w historiografii do opisania lat po zakończeniu I wojny światowej a wybuchem II wojny światowej. W Europie ten czas obejmuje lata około 1918–1939 i wiąże się z redefinicją granic, reaktywacją państw narodowych oraz próbą stabilizacji politycznej i gospodarczej po devastacjach konfliktu.

W kontekście politycznym międzynarodowym okres ten przyniósł upadek monarchii i powstanie nowych państw w Europie Środkowo-Wschodniej. W Polsce nastąpiło odrodzenie państwa, powstanie Drugiej Rzeczypospolitej (1918–1939) oraz konflikt z bolszewikami (niektóre konflikty graniczne i wojna polsko-bolszewicka). W wielu krajach Europy wzrosły tendencje autorytarne i totalitarne, a systemy demokracji parlamentarnych były testowane kryzysami gospodarczymi i nacjonalistycznymi ruchami.

Ekonomicznie era ta była naznaczona odbudową po wojnie, szybką modernizacją i, zwłaszcza po 1929 roku, załamaniem gospodarczym zwanym Wielkim kryzysem. Skutki kryzysu dotknęły również rolnictwo i przemysł, prowadząc do napięć społecznogospodarczych i zmian w rynku pracy, a także do rosnących nierówności w wielu państwach.

Kulturowo i naukowo międzywojenna to czas innowacji i rozwoju mass mediów, sztuki nowoczesnej i literatury. Rozwijały się ruchy artystyczne, kino i radio, a w naukach przeważały innowacyjne badania techniczne i społeczne. Okres ten kończy się wraz z agresją Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 roku i wybuchem II wojny światowej, co kończy samodzielny projekt państwowości w wielu regionach Europy i przynosi nowy, dramatyczny etap w historii.