Mannúðarsálfræði

Mannúðarsálfræði, einnig þekkt sem mannfræðileg sálfræði, er hreyfing innan sálfræði sem leggur áherslu á einstaklingseinkenni og sjálf-ákvörðun. Hún lítur á fólk sem virka aðila sem leitast við að ná persónulegum vexti, sköpunargáfu og sjálf-raunveruleika. Mannúðarsálfræði birtist fyrst á miðri 20. öld sem viðbrögð við djúpsálfræði og atferlisfræði, sem voru þá ríkjandi.

Helstu hugmyndir í mannúðarsálfræði fela í sér trú á meðfædda góðvild fólks, mikilvægi reynslu einstaklingsins og áherslu á núverandi stund. Hugtök eins og sjálf-ákvörðun, valfrelsi og leit að merkingu eru miðlæg. Lykilpersónur í þessari hreyfingu eru Abraham Maslow, þekktur fyrir þarfaflokk Maslows, og Carl Rogers, sem þróaði samkenndarmiðaða meðferð.

Í mannfræðilegri sálfræði er lögð áhersla á að skilja einstaklinginn í heild sinni, þar á meðal hugsanir, tilfinningar og hegðun, í samhengi við lífsreynslu hans. Markmið mannfræðilegrar meðferðar er að hjálpa einstaklingum að verða sjálf-meðvitaðri, samþykkja sjálfa sig og ná fullu getuleysi sínu. Þessi nálgun er oft gagnleg í því að takast á við persónulega erfiðleika og efla almenna líðan.