Loftfarartæki

Loftfarartæki eru farartæki hönnuð til að ferðast eða starfa í lofti. Dæmi um loftfarartæki eru flugvélar, þyrlur, loftbelgir, svifflugur og dróna. Þau koma í mörgum stærðum og geta verið mannvænt eða ómannað.

Loftfarartæki eru oft flokkuð eftir því hvernig loftið veitir lyft og hvernig farartækið er knúið. Algengustu flokkarnir eru fastvængjar loftvélar (flugvélar með föstum vængjum) og rotorflugvélar (þyrlur). Einnig eru loftbelgir sem fljúga með uppblásnu lofti, svifflugur sem fljúga án eigin vélknúins ork, og dróna sem eru stjórnuð fjær eða sjálfvirk.

Hönnun loftfarartækja samanstendur af flughylki (fuselage), vængjum til lyfts í flugvélum, stýringum, lendingarbúnaði og orkukerfi. Avionics eða flug- og signskerfi taka þátt í kjörum eins og stýringu, navi- og samskiptakerfi. Öryggisbúnaður og f/h og reglugerðir eru mikilvægir þátttakendur í þróun og rekstri loftfarartækja.

Saga loftfarartækja nær til tilrauna með loftbelgi og uppbyggingar Montgolfier- og процесa, en viðurkenndur árangur kom með Wright-bræðrum árið 1903 sem gerðu fyrsta manneskjubundna, samhæfða, vel stýrða flugið. Síðan hafa vélknúin flugvélar, flugleiðsla og geimferðir skipt sköpum fyrir þróun atvinnulífs og vísinda. Á alþjóðavísu er rekjum og öryggi í höndum reglugerða og stofnana eins og ICAO og ríkisins eftirlits- og öryggisaðila.

Notkun loftfarartækja nær frá borgaralegum samgöngum, hernað, rannsóknir og björgun til flutnings og landbúnaðar. Loftfarartæki hafa áhrif á umhverfi sitt með hávaðamælingum, mengun og loftslagsávaka sem hann reynir að draga úr með tækni og regluverki.