Hernaðaríhlutun

Hernaðaríhlutun vísar til notkunar hernaðarvalds af einu ríki í öðru ríki, annað hvort í leynd eða opinberlega. Þessi íhlutun getur verið í ýmsum myndum, allt frá loftárásum og landgönguliða til hernaðarráðgjafar og fjárhagslegrar aðstoðar til mótspyrnuafls. Rökstuðningur fyrir hernaðaríhlutun eru oft flóknir og geta falið í sér þjóðarhagsmuni, mannréttindaráðstafanir, efnahagslegar áhyggjur eða svæðisbundið öryggi.

Lögmæti og siðfræði hernaðaríhlutunar eru oft umdeild. Alþjóðalög, sérstaklega stofnskrá Sameinuðu þjóðanna, takmarka notkun valds gegn fullveldi ríkja, nema í sjálfsvörn eða með heimild frá öryggisráði SÞ. Hins vegar geta ríki einnig lagt áherslu á „mannúðaríhlutun“ þegar þau telja að stórfelld mannréttindabrot eigi sér stað og að alþjóðasamfélagið hafi skyldu til að bregðast við.

Hernaðaríhlutun getur haft vidtækar afleiðingar, bæði fyrir þau ríki sem verða fyrir henni og fyrir þau sem grípa til hennar. Það getur leitt til mannfall, eyðileggingar, innri flóttamanna og flóttamanna, auk þess að hafa áhrif á svæðisbundið og alþjóðlegt jafnvægi. Hagsmunaaðilar taka oft mið af kostnaði og ávinningi af slíkum aðgerðum, sem og hugsanlegum langvarandi afleiðingum fyrir pólitískan og félagslegan stöðugleika.