Glicyna

Glicyna, najmniejszy spośród aminokwasów i jeden z podstawowych składników białek, ma wzór chemiczny C2H5NO2. Jej struktura to NH2-CH2-COOH; w warunkach fizjologicznych występuje przede wszystkim jako zwitterion. Z bocznym łańcuchem stanowi tylko atom wodoru, co czyni glicynę wyjątkowo prostym aminokwasem i sprzyja jej obecności w miejscach o ograniczonej przestrzeni, na przykład w kolagenie, gdzie występuje co trzecą resztę.

Glicyna jest aminokwasem endogennym; syntetyzowana jest w organizmie i występuje także w pokarmach bogatych w białko. Nie jest egzogenna, co oznacza, że nie musi być dostarczana wyłącznie z dietą.

Jest ważnym składnikiem białek; w kolagenie jej obecność ułatwia zwijanie struktury w stabilną triple helisę. W biosyntezie porfiryn (prekursor heme) glicyna łączy się z succynylokoenzymem A, tworząc aminolewulinian (ALA) i rozpoczynając syntezę porfiryn. Uczestniczy także w biosyntezie puryn i w tworzeniu kreatyny.

W układzie nerwowym glicyna pełni rolę neuroprzekaźnika hamującego w rdzeniu kręgowym i pniu mózgu; działa także jako ko-agonista receptorów NMDA, gdzie współdziała z glutaminem, aby aktywować te receptory.

Otrzymywanie i zastosowanie: glicyna występuje naturalnie w białkach i może być pozyskiwana z diety; stosowana w suplementacji i w przemyśle spożywczym. Zwykle jest bezpieczna w normalnych dawkach; w wysokich dawkach może powodować dolegliwości żołądkowo‑jelitowe.