Framtíðarnotkun

Framtíðarnotkun, eða notkun framtíðarformanna í íslensku, er mikilvægur hluti íslenskrar málfræðinnar og er notuð til að lýsa atburðum sem verða eftir því sem ræðt er um. Framtíðarformin í íslensku eru fjórar: bein framtíð, bein framtíð með *vera*, *vera* í framtíð og *vera* í framtíð með *vera*.

Bein framtíð er notuð til að lýsa atburðum sem verða í framtíðinni og er myndað með því að breyta þátíðarformum verba í framtíðarform. Dæmi: *ég skrifa* (ég skrifaði í þátíð) verður *ég skrifa* í beinni framtíð. Þessi notkun er algeng í daglegu tali og skrifmáli.

Bein framtíð með *vera* er notuð til að lýsa atburðum sem verða í framtíðinni en eru ákveðnir eða ákveðnir af ákveðnum aðstæðum. Dæmi: *ég verða að skrifa* (ég mun skrifa). Þessi notkun er algeng í skrifmáli og er oft notuð til að lýsa skyldu eða ákvörðun.

*Vera* í framtíð er notuð til að lýsa atburðum sem verða í framtíðinni en eru óákveðnir eða óvissir. Dæmi: *ég verður að skrifa* (ég mun líklega skrifa). Þessi notkun er algeng í daglegu tali og er oft notuð til að lýsa trú eða von.

*Vera* í framtíð með *vera* er notuð til að lýsa atburðum sem verða í framtíðinni en eru ákveðnir af ákveðnum aðstæðum eða ákvörðun. Dæmi: *ég verða að hafa skrifað* (ég mun hafa skrifað). Þessi notkun er algeng í skrifmáli og er oft notuð til að lýsa atburðum sem verða í framtíðinni en eru ákveðnir af því sem hefur áður gerst.

Framtíðarnotkun er mikilvæg til að skilja og nota íslensku rétt og er algeng í bæði daglegu tali og skrifmáli.