CDspektroskopia

CDspektroskopia to technika analityczna służąca do badania chiralności i struktury cząsteczek poprzez pomiar różnicy w absorbancji światła spolaryzowanego w lewo i w prawo. Najczęściej stosowana jest do analiz białek i kwasów nukleinowych, w szczególności ich struktury drugorzędowej w zakresie far-UV.

Zasada działania opiera się na różnym współczynnniku absorpcji dla lewo- i prawoskrętnego światła circularly polarized light. Wynikowy sygnał CD, ΔA = A_L − A_R, odzwierciedla chiralność struktury molekularnej. Zakres pomiarowy obejmuje zwykle 190–260 nm (far-UV), a czasem 260–320 nm (near-UV) zależnie od próbki i celu pomiaru. Do pomiarów używa się spektropolarometru CD z źródłem UV, polaryzatorem, analizatorem, monochromatorem i detektorem. Dla far-UV stosuje się krótsze ścieżki optyczne (np. 0,1–0,2 mm) ze względu na wysokie pochłanianie przez wiązania peptydowe.

Dane wynikowe wyrażane są jako średnia eliptyczność molowa [θ] lub [θ]_MR, a obecnie często poddaje się je dekonwolucji w celu oszacowania zawartości elementów struktury drugorzędowej (α-helisy, β-sheet, struktura losowa). W tym celu stosuje się metody takie jak CONTIN, SELCON, CDSSTR.

Zastosowania CDspektroskopii obejmują analizę struktury drugorzędowej białek, monitorowanie zmian konformacyjnych pod wpływem pH, temperatury, ligandów oraz kontrolę jakości w biotechnologii. Ograniczenia to niska czułość w porównaniu z innymi technikami, wrażliwość na zanieczyszczenia i pochłanianie buforów, a także potrzeba starannej interpretacji i odpowiednich modeli dekonwolucji.