Útbreiðsluhlutfall

útbreiðsluhlutfallið, oft kallað prevalence, er hlutfall fólks í tilteknu þýði sem hefur tiltekinn sjúkdóm eða ástand á ákveðnum tíma. Það getur verið skilgreint sem punktútbreiðsla þegar skoðunin fer fram á einum tímapunkti eða sem tímabilsútbreiðsla þegar ástandið er metið yfir ákveðið tímabil. Útbreiðsluhlutfall sýnir magnið af ástandi í þýðinu og er venjulega tilgreint sem hlutfall eða prósenta, en stundum sem mörg per 1.000 eða per 100.000 íbúa.

Reiknaðu punktútbreiðslu með formúlunni P = fjöldi einstaklinga með ástandið við tíma t deilt með heildarfjölda í þýði við sama tíma. Tímabilsútbreiðsla er svipuð en innifelur alla þá sem hafa ástandið á einhverjum tímapunkti innan tímabilsins, oft með viðbótarskráningu sem tekur tillit til faraldsfræða og aldursskips. Þessi skilgreining gerir það að verkum að útbreiðsluhlutfall er mæling á þungan eða burð sjúkdóms í samfélaginu, frekar en að skoða ný tilfelli á stuttum tíma (sem er incidenca).

Notkun útbreiðsluhlutfallsins beinist að þeirri upplýsingaröryggi sem þarf til að skipuleggja heilsugæslu, ráðstafa auðlindum og fylgjast með breytingum í sjúkdómabyrð. Gagnasöfn geta verið þjóðskráir, sjúkdómaskrár eða serútkomur úr landsskoðunum. Mikilvægt er að hafa skýra tilviksmerkingu, réttan tímahorizont og aldurssamsöðun til að bera saman milli svæða eða yfir tíma.

Helstu takmarkanir fela í sér ófullnægjandi tilviksummerkingu, mögulega vanmat eða vanrækslu í skráningu og áhrif aldurskomp, sem geta breytt útliti hlutfallsins.