zotërimit

Zotërimi është statusi ose veprimi i zotërimit të një pasurie nga një person ose entitet. Ai përfshin kontrollin praktik të sendit dhe, në kuadër ligjor, të drejtën për të përdorur dhe disponuar një pasuri. Në gjuhën juridike shqipe, zotërimi shpesh nënkupton një formë të të drejtës së përdorimit dhe të mbajtjes, ndërkohë që pronësia (pronësia) i referohet titullit juridik të pasurisë.

Ndër dallimet kryesore me konceptin e pronësisë: zotërimi mund të jetë afatshkurtër ose i paqartë në mënyrën si është dokumentuar, dhe nuk domosdon të përkohet me një titull ligjor të pastër. Pronarësia është statusi juridik që i jep një personi të drejtën ekskluzive të përdorimit dhe disponimit të pasurisë dhe shpesh i është nënshtruar regjistrimit ligjor. Posedimi, nga ana tjetër, përshkruan mbajtjen fizik të një sendi nga një person me të drejta të caktuara për përdorimin, por pa nevojshëm një titull të ashtuquajtur ligjor.

Në praktikën moderne, zotërimi është një koncept kyç në juridik dhe ekonomi, pasi rregullon mënyrën sesi burimet dhe pasuritë kontrollohen dhe transferohen. Në Shqipëri, termi përdoret në kontekstin e zotërimit të tokës, automjeteve, patentreve dhe sendeve të tjera, dhe mund të lindë nga blerja, marrëveshja, ose dhurimi, në varësi të rrugës ligjore dhe dokumentacionit.

Shembull: zotërimi i tokës bujqësore nga një fermer përkohësisht, ose zotërimi i një telefoni celulari nga një person për një periudhë të caktuar. Të drejtat e zotërimit rregullohen nga ligji dhe dokumentet e regjistrimit të pasurisë.