zotërim

Zotërim është një term në gjuhën shqipe që i referohet gjendjes ose veprimit të zotërimit të një objekti ose resursi nga një person ose entitet. Ai përfshin posedimin, kontrollin dhe të drejtën për të përdorur një pasuri, dhe shpesh përçon një status ligjor ose praktik të zotërimit.

Etymologjikisht, fjala vjen nga folja zotër, e cila i referohet një statusi të vërtetimit ose kontrollit, dhe sufiksi -im krijon një emër abstrakt që nënkupton procesin ose gjendjen.

Në gjuhën e përditshme, zotërimi përdoret gjerësisht për t’u referuar në mënyrë të përgjithshme deri te të drejtat për të zotëruar dhe përdorur një pasuri. Në kontekstet ligjore, zotërimi mund të nënkuptojë një formë kontrolli ose të drejtash të përdorimit që mund të ekzistojnë pavarësisht nga një titull zyrtar pronësie. Në këtë kuadër, ai mund të lidhet me konceptet e posedimit (kontrolli praktik mbi një pasuri) dhe të drejtës për të përdorur një pasuri për një periudhë të caktuar.

Ndërsa zotërimi përdoret për të përshkruar statusin e kontrollit dhe të drejtën për t’u përdorur një pasuri, ai shpesh ndan kuptimin nga pronësia (titulli ligjor i pronës) dhe nga posedimi (qëndrimi praktik i një pasurie). Ndonjëherë termi përdoret për të theksuar një lidhje të përkohshme ose të kulturual të zotërimit ante ndaj një pasurie.

See also: pronësi, posedim, të drejta të pronësisë, status ligjor i pasurisë.