përsëritja

Përsëritja është emri në gjuhën shqipe për veprimin e përsëritjes së diçkaje. Ajo përfshin rikthimin e zëreve, fjalëve, ideve ose ngjarjeve. Termi rrjedh nga folja përsëris, që do të thotë të përsërisësh. Përsëritja shfaqet në fusha të ndryshme të jetës, nga të folurit e përditshëm te letrësia, muzika dhe pedagogjia.

Në gjuhësi dhe retorikë, përsëritja është një mjet stilistik që forcon kuptimin, krijon ritmin dhe lidh prozën ose poezinë me një sens të qëndrueshëm. Ajo përfshin përsëritjen fonetike, si alliteracioni (përsëritja e tingujve fillestarë), si dhe përsëritjen leksikale ose sintaktike të një fjalë ose fraze për theksim. Në prozë dhe poezi, përsëritja mund të përdoret për të theksuar një ide, për të krijuar këndim dhe njëndarje të ritmit. Në mënyrë të qartë, mund të shfaqet edhe në forma të tilla si anafora (përsëritja e fjalëve në fillim të frazave ose rreshtave) ose në mënyrë më të thjeshtë që të theksojë temën.

Në muzikë dhe të shfaqjeve kulturore, përsëritja rregullon strukturën dhe formën, duke rikthyer motive ose refrene që japin koherencë dhe kujtesë gjatë tërheqjes së audiencës. Në mësim dhe kujtesë, përsëritja është një mjet kyç për përvetësimin e njohurive dhe aftësive. Teknikat si përsëritja me intervale organizojnë ripërsëritjen në kohë të ndryshme me rritje të hapësirës ndërmjet ripërsëritjeve, duke forcuar mbajtjen afatgjatë të informacionit.

Shembull: në poezi, përsëritja e një fjale krijon ritëm dhe thekson temën. Në bisedë, përsëritja e të njëjtit këshillim mund të forcojë mesazhin, por mund të ngjallë lodhje në dëgjues.