málmblöndna

Málmblöndun, eða málmblöndun (e. alloying), er ferli þar sem tveimur eða fleiri málmum eða málmleysingjum er blandað saman til að framleiða málmblöndu með breyttum eiginleikum. Markmiðin eru oftast að auka styrk eða hörku, bæta vinnslugir, auka tæringarþol eða breyta hitauppbyggingu og léttir milliliða. Með málmblöndunum er hægt að skapa efni sem hafa sameiginleg einkenni sem hver og einn móðurmálmurinn hefði ekki einn og óstil.

Algengustu málmblöndur eru stál (járn + kol) sem getur verið með ýmsum kolefnisinnihald sem breytir eiginleikum, bronse (kopar + tin) og brass (kopar + sink). Einnig eru kopar-, aln- og magnesíumblöndur notaðar víða, ásamt títan-, nikkel- og álblöndum sem eru þekktar fyrir léttleika og sterka eiginleika. Málmblöndur eru skipulagðar til að ná ákveðnum markgildum, t. ö. seigleika, tøru eða hitareiningu, sem eru óhugsandi með einni tegund málms.

Framleiðsla málmblöndna felur oft í sér bræðslu þar sem efnin eru brædd saman, blandast og storkna til forms. Annað ferli er samsetning í föstu formi þar sem efni blandast með hreyfingu eða diffusionsferli. Sumir málmblöndurnir úr ada- eða púðursmíð (powder metallurgy) byggjast á myndaferlum þar sem leiðréttingu og pressun er beitt til að mynda eindir sem síðan brædd eða leggjast saman.

Sagan um málmblöndun nær aftur til fornbústa Bronze Age; síðar þróuðust stálframleiðsla og margskonar háhighest sérblöndur, sem hafa gert málmblöndun að lykilhugmynd í verk- og framleiðslu þar sem markverður eiginleiki er eftirsóttur.