melekler

Melekler, tek ilah sahibi dinlerde karşımıza çıkan ruhani varlıklardır. Türkçede “melekler” olarak çoğullaşan bu kavram, Arapça malak kökünden gelir ve genelde Tanrı’nın mesajcıları ya da hizmetkârları olarak tasvir edilir. Tasvirler dinler arasında değişiklik gösterecek biçimde, kanatlı ve ışıkla oluşturulmuş varlıklar olarak betimlenir, ancak gerçek doğasıyla ilgili ayrıntılar farklı kuramlarda farklılık arz eder.

İslam inancında melekler nurdan yaratılmıştır, iradeleri yoktur ve yalnızca Allah’ın buyruğunu yerine getirirler. İnsanlara şahitlik yazanlar, duaları kaydedenler, görevli emirlere aracılık edenler gibi rolleri vardır. Öne çıkanlar arasında Cibril (vahiy getiren), Mikail (rızık dağıtan), İsrafil (sur üfleyecek olan) ve Azrail (ruhu alan) bulunur. Ayrıca koruyucu, yönlendiren ve çeşitli görevleri olan başka melekler de vardır.

Yahudi ve Hristiyan geleneklerinde de melekler Tanrı’nın mesajcıları ve hizmetkârları olarak kabul edilir. Başmelekler ve melek sınıflandırmaları değişiklik gösterebilir; bazı anlatılar onları belirli yetki ve görevlerle ilişkilendirir. Bu geleneklerde melekler doğaları itibarıyla ilah değildir ve ibadete konu değildir; onların varlığı tevhid inancının bir parçası olarak ele alınır.

Çağdaş kültürde melekler, sanatta, edebiyatta ve günlük dilde koruyucu rehber ya da ilahi iletişim simgesi olarak da yer alabilir. Güncel tartışmalarda melekler çoğu kez mitolojik veya mecazi bir anlam taşır.