kwarcytowe

Kwarcytowe to polski przymiotnik używany w geologii do opisania skał i materiałów, w których dominującym składnikiem jest kwarc. Najczęściej odnosi się do kwarcytu oraz do kwarcowych piaskowców, które uległy cementowaniu krzemionką (silicification) lub metamorfizmowi, w wyniku czego ziarenka kwarcu uległy przerekrystalizacji.

Powstawanie i charakterystyka: Kwarcyt powstaje najczęściej z piaskowców w wyniku procesów silikatyzacji lub metamorfizmu, prowadzących do przerekrystalizacji ziaren kwarcu i zacieśnienia struktury. Skała ta charakteryzuje się wysoką twardością (około 7 w skali Mohsa), dużą gęstością i niską porowatością, a jej barwy mieszczą się w odcieniach bieli, szarości, czasem czerwieni od żelaza. Tekstura jest najczęściej krystaliczna i jednorodna, bez wyraźnych warstw.

Zastosowania: Z powodu twardości i odporności kwarcytowe skały są wykorzystywane jako kamień budowlany i dekoracyjny (płyty, okładziny, blaty), a także jako materiał na kostkę brukową i w przemyśle ściernym w zależności od konkretnego składu mineralogicznego.

Występowanie: Kwarcytowe skały występują na świecie w różnych jednostkach geologicznych, zwłaszcza w obszarach o historycznym udziale piaskowców, które uległy silikatyzacji lub metamorfizmowi. W Polsce terminy związane z kwarcytowymi skałami pojawiają się w opisie lokalnych jednostek geologicznych i kamieniarstwa.