fluoroskopowej

Fluoroskopia, pojęcie często zapisywane w polskim jako fluoroskopowa, to technika radiologiczna umożliwiająca uzyskanie w czasie rzeczywistym ruchomych obrazów wnętrza ciała. System fluoroskopowy składa się z źródła promieniowania X i detektora (tradycyjnie wzmacniacza obrazu, obecnie również cyfrowych detektorów) oraz najczęściej z ramienia C, które pozwala na duże zróżnicowanie kątów widzenia. Obrazy są wyświetlane na monitorze niemal natychmiast po uzyskaniu sygnału.

Zastosowania fluoroskopii obejmują zarówno diagnostykę, jak i interwencje. Diagnostycznie wykorzystywana jest m.in. w angiografii, badaniach przełykowo-żołądkowych, układu moczowego, dróg żółciowych i jamy brzusznej. Interwencyjnie fluoroskopia służy do prowadzenia cewników, naprowadzania procedur naczyniowych, biopsji, zabiegów ortopedycznych, urologicznych i kardiologicznych.

Technika ta często wykorzystuje środki kontrastowe, zwłaszcza na bazie jodu, w celu lepszego uwidocznienia struktur. Aby ograniczać dawkę promieniowania, stosuje się fluoroskopię pulsowaną, monitorowanie dawki, last-image-hold, a także osłony pacjenta i zasady ochrony radiologicznej (ALARA).

Historia fluoroskopii sięga końca XIX wieku, gdy wprowadzono technikę radiologiczną po odkryciu promieni X; rozwój techniki i technologii, w tym wzmacniaczy obrazu i nowoczesnych detektorów cyfrowych, znacznie zwiększył zakres i bezpieczeństwo zastosowań. Fluoroskopowa pozostaje ważnym narzędziem w diagnostyce i procedurach interwencyjnych, łącząc obrazowanie w czasie rzeczywistym z możliwością natychmiastowego podejmowania decyzji klinicznych.