fjármálastöðugleiki

Fjármálastöðugleiki er hugtak sem lýsir getu fjármálakerfis til að standast álags- og óvæntar breytingar, halda greiðslukerfi virkum og án truflana, og viðhalda trausti í hagkerfinu. Hann nær til banka, annarra fjármálafyrirtækja og innviða markaða sem styðja lánveitingar, fjárfestingar og greiðslur.

Helstu stoðir fjármálastöðugleika eru macroprudential stefna sem miðar að draga úr kerfistengdum áhættu og milda fjármálakreppur; microprudential eftirlit og reglur sem tryggja stöðugleika fjármálafyrirtækja; markaðsinnviðir og greiðslukerfi sem eiga að virka stöðugt; og aðgerðir til að takast á við krísur og endurreisnarkerfi.

Framkvæmd fjármálastöðugleika byggist á samvinnu milli Seðlabankans Íslands og Fjármálaeftirlitsins (FME), ásamt öðrum opinberum aðilum og fjármálafyrirtækjum. Helstu tæki eru reglur um eiginfjár- og lausafjárstöðu, reglubundin stresspróf og rekstrar- og endurreisnaráætlunir fyrir fjármálafyrirtæki.

Í íslensku samhengi hefur fjármálastöðugleiki verið eflaður eftir bankahrun 2008 með auknu regluverki, betri samvinnu eftirlitsinstutúta og viðeigandi endurreisnaráætlunum.