bitów

Bit to podstawowa jednostka informacji w informatyce i teorii informacji. Bit reprezentuje stan binarny o dwóch możliwościach, zwykle 0 i 1. Dzięki niemu można określić, ile niezależnych decyzji trzeba podjąć, by rozróżnić różne opcje; informacja ilościowa mierzona jest w bitach.

W praktyce bity łączy się w większe jednostki pamięci i transmisji. Najpopularniejszą jednostką jest bajt, który składa się z 8 bitów. Przepustowość łączy wyraża się w bitach na sekundę (bps) lub w jednostkach większych, takich jak kbps lub Mbps. Pojemność pamięci często podaje się w bajtach, chociaż w źródłach technicznych używa się także bitów.

Bitów używa się do reprezentowania danych w sprzęcie cyfrowym. Stan 0 i 1 odpowiada różnym stanom fizycznym, np. napięciu elektrycznemu, magnetycznemu kierunkowi lub fazie światła. Sekwencja bitów może kodować liczby, znaki, a także sygnały dźwiękowe i obrazy. W architekturze komputerowej z bitów buduje się układy logiczne i algorytmy przetwarzania danych.

Historia terminu: bit to skrót od binary digit. Pojęcie bitów używa się w kontekstach takich jak pojemność i prędkość transmisji. Koncepcja ta została spopularyzowana w latach 1940–1950, między innymi w pracach Johna Tukeya i Claude’a Shannona, które ugruntowały podstawy teorii informacji i praktycznych metod kodowania danych.

---