anodowaniem

Anodowaniem (ang. anodizing) to elektrochemiczny proces polegający na wytworzeniu na powierzchni metalu utlenionej warstwy ochronnej poprzez anodiczną oksydację w roztworze elektrolitu. Najczęściej stosuje się go na aluminium, rzadziej na magnezie, tytanie i innych metalach.

Podczas procesu część metalu jest anodą w kąpieli elektrolitycznej; pod wpływem prądu na powierzchni tworzy się tlenkowa warstwa, charakteryzująca się warstwą barierową i porowatą. Warstwa porowata umożliwia barwienie oraz powiększa przyczepność powłok barwników, a także wpływa na właściwości ochronne.

Najważniejsze rodzaje to anodowanie siarkowe (najpopularniejsze na aluminium; tworzy porowatą warstwę, która po barwieniu i uszczelnieniu zyskuje ochronę i kolor) oraz hard anodization, dająca znacznie grubszą, twardszą powłokę. Anodowanie chromowe i kwasowe (np. kwasem szczawionym) są używane rzadziej, z uwagi na toksyczność lub specyficzne cele dekoracyjne.

Materiał: przede wszystkim aluminium i jego stopy; także magnez, tytan. Grubości powłoki zależą od procesu i elektrolitu; barierowa warstwa jest nieprzepuszczalna dla korozji, porowata część może być barwiona i uszczelniana.

Zalety to zwiększona odporność na korozję i zużycie, poprawa izolacyjności chemicznej i termicznej oraz możliwość barwienia. Wady obejmują konieczność rygiel parametrów procesu i możliwość uszkodzeń mechanicznych, a także konieczność dodatkowych etapów uszczelniania i ochrony.

Zastosowania obejmują przemysł lotniczy, motoryzacyjny, budownictwo, elektronikę użytkową oraz dekoracyjne wykończenia aluminiowych elementów.

Bezpieczeństwo i środowisko: procesy używają kwasów i wysokich napięć, generują wodór; wymagają odpowiedniej wentylacji, neutralizacji odpadów oraz ochrony osobistej.