Viðskiptahindranir

Viðskiptahindranir eru reglur eða lög sem sett eru af ríkisstjórnum til að takmarka eða stjórna alþjóðaviðskiptum. Markmið slíkra hindrana er oft að vernda innlenda framleiðendur, stuðla að atvinnu eða ná öðrum efnahagslegum eða pólitískum markmiðum. Þær geta haft áhrif á bæði innflutning og útflutning vöru og þjónustu.

Ein algengasta tegund viðskiptahindrana er tollur. Tollur er skattur sem lagður er á innfluttar vörur, sem gerir þær dýrari fyrir neytendur og þar með samkeppnishæfari við innlendar vörur. Annars konar hindrun er kvóti, sem takmarkar magn af tiltekinni vöru sem má flytja inn á tilteknu tímabili.

Önnur viðskiptahindrun er ályktun. Þetta eru ófjárhagslegar takmarkanir sem gera innflutning erfiðari eða dýrari. Dæmi um ályktun eru ströng regluverk um öryggisstaðla, umhverfisreglur eða flókin leyfisferli. Einnig má nefna opinberar innkaupsreglur sem gefa innlendum fyrirtækjum forgang.

Stundum er gripið til ívilnana sem eru eins konar hvatning fyrir innlenda framleiðendur, eins og niðurgreiðslur á útflutningi eða skattaívilnanir. Þessi iðnaðarstefna getur gert innlendar vörur ódýrari á erlendum mörkuðum. Viðskiptahindranir geta leitt til hækkunar á verði fyrir neytendur, minni samkeppni og hugsanlegra hefndaraðgerða frá öðrum ríkjum. Alþjóðasamtök eins og Alþjóðaviðskiptaráðið (WTO) vinna að því að draga úr slíkum hindrunum.