Varmafræðilögmálin

Varmafræðilögmálin eru sett af fjórum grundvallarreglum sem lýsa hegðun varma og orku. Þau eru grundvallarþættir í eðlisfræði og efnafræði og skipta sköpum til að skilja hvernig orka breytist og dreifist.

Í fyrsta lagi er núlltiðlafræðilögmálið. Það segir að ef tvö kerfi eru í jafnvægi við þriðja kerfið, þá eru þau einnig í jafnvægi við hvert annað. Þetta lögmál er grundvöllur hitamælinga.

Í öðru lagi er fyrsta lögmálið, sem er í rauninni varðveisla orkunnar. Það útskýrir að orka getur ekki skapast eða eyðilagst, heldur aðeins umbreyst frá einu formi í annað. Innri orka kerfis breytist um upphæð sem jafngildir þeirri varma sem tilfærst til kerfisins minna vinna kerfisins.

Í þriðja lagi er annað lögmálið, sem tengist óreiðu. Það segir að óreiða í lokuðu kerfi eykst alltaf eða helst stöðug, hún minnkar aldrei. Þetta þýðir að náttúrulegir ferlar hafa tilhneigingu til að fara frá skipulögðu ástandi yfir í óskipulagðara ástand.

Að lokum er þriðja lögmálið. Það fjallar um algildan núllpunkt. Það segir að þegar hitastig nálgast algilt núll, þá er hreyfing agna í kerfinu orðin lágmarki. Í algjöru núlli er óreiða í kerfinu eða nálægt því að vera nákvæmlega núll. Þessi lögmál eru mikilvæg til að skilja allt frá gangverki véla til þróunar alheimsins.