Sjálfónæmissjúkdómur

Sjálfónæmissjúkdómur er hópur sjúkdóma þar sem ónæmiskerfi líkamans ræðst á eigin vefi. Venjulega ver ónæmiskerfið líkamann gegn sýkingum með því að greina og eyðileggja framandi aðila eins og bakteríur og vírusar. Hjá einstaklingum með sjálfónæmissjúkdóm missir ónæmiskerfið hæfileikann til að greina muninn á eigin frumum og framandi aðilum og byrjar því að ráðast á heilbrigða vefi.

Það eru margar tegundir af sjálfónæmissjúkdómum, hver með mismunandi áhrif á líkamann. Dæmi um algenga sjálfónæmissjúkdóma eru iktsýki, rauð útbreidd úlfa, sykursýki af tegund 1, MS-sjúkdómur og skjaldvakabólga. Einkenni geta verið mjög mismunandi eftir tegund sjúkdómsins og geta innifalið liðverki, húðútbrot, þreytu og kviðverki.

Orsakir sjálfónæmissjúkdóma eru ekki að fullu skiljanlegar en talið er að samspil erfðafræðilegra og umhverfisþátta sé ráðandi. Sérstakir erfðabreytileikar geta aukið næmi fyrir sjálfónæmisáhættu, en sýkingar, útsetning fyrir ákveðnum efnum eða áföll geta hugsanlega kallað fram sjúkdóminn hjá þeim sem eru næmir.

Meðferð við sjálfónæmissjúkdómum miðar að því að draga úr ónæmiskerfisstarfsemi, draga úr bólgu og létta einkenni. Þetta getur falið í sér notkun á bólgueyðandi lyfjum, ónæmisbælandi lyfjum eða líffræðilegum efnum. Þó að ekki sé til lækning við flestum sjálfónæmissjúkdómum getur snemmgreining og viðeigandi meðferð hjálpað til við að stjórna ástandinu og bæta lífsgæði.