Siarczki

Siarczki są związkami chemicznymi zawierającymi siarkę w stopniu utlenienia -II, połączoną z metalami lub półmetalami. Stanowią liczną i zróżnicowaną grupę minerałów oraz związków syntetycznych. W minerałach siarka występuje najczęściej w postaci jonowej S2-, tworząc twarde, krystaliczne substancje o różnorodnych strukturach i właściwościach.

Najważniejsze minerały siarczków to piryt FeS2, galena PbS, sfalerit ZnS, chalcopyryt CuFeS2, arsenopyryt FeAsS i pirrotin Fe1−xS. Siarczki stanowią główne źródła takich metali jak żelazo, ołów, cynk, miedź oraz nikiel.

Powstają przede wszystkim w środowiskach hydrotermalnych w żyłach kopalnych, w segregacji magmowej, osadowych depozytach exhalacyjnych, a także w meteorytach i skałach magmowych. Występują w różnych typach złóż, od bogatych minerałów w kopalniach rud po drobne inkluzje w skałach.

Zwykle są nierozpuszczalne w wodzie. Reagują z kwasami, uwalniając siarkowodór H2S o charakterystycznym zapachu zgniłych jaj. Mają metaliczny połysk, różne twardości i barwy; wiele z nich tworzy charakterystyczne, czasem ciemne lub żółtawozłote minerały.

Siarczki odgrywają kluczową rolę w górnictwie i przemyśle chemicznym jako źródło metali. Niektóre siarczki, takie jak sfalerit ZnS, są używane jako pigmenty i materiały luminescencyjne; chalcopyryt CuFeS2 jest głównym źródłem miedzi. Utlenianie siarczków na powierzchni złóż może prowadzić do powstawania kwasu siarkowego i zanieczyszczeń wód, a uwalniany H2S stanowi zagrożenie dla zdrowia i środowiska.