Përkufizimet

Përkufizimet janë shpjegime të kuptimit të termave ose koncepteve që synojnë të sqarojnë se çfarë nënkupton një fjalë në një kontekst të caktuar. Ato janë të përdorura në fushat e gjuhësisë, logjikës, shkencës, ligjit dhe administratës për të siguruar komunikim të saktë dhe të konsistencë.

Në studimin e përkufizimeve, zakonisht dallohen lloje të ndryshme: përkufizime leksikonore (shpallin kuptimin e një terme siç e përdor një fjalor), përkufizime operacionale (përkufizojnë një term duke përshkruar mënyrën e maturës ose procedurën që duhet ndjekur), përkufizime precizuese (redukojnë paqartësinë ndërsa ruajnë kuptimin e përgjithshëm), përkufizime teorike (lidhen një koncept me një sistem teorik) dhe përkufizime stipulative (apo vendimtare), që i japin një kuptim të ri një termi për një rast të caktuar.

Një përkufizim i mirë duhet të jetë i qartë, i saktë, jo tautologjik dhe të mos përfshijë termën që përkufizon në mënyrë të padëshiruar. Ai duhet të përcaktojë kufijtë dhe të ngrejë mundësinë për gabime nga konteksti. Definimet mund të ndryshojnë me kohën dhe me disiplinën.

Në fushat akademike dhe profesionale, përkufizimet janë thelbore për krijimin e terminologjisë, përdorimin e standardeve, dhe për të arritur konsensus rreth kuptimeve të çështjeve komplekse – nga gjuhësia dhe filozofia, logjika, deri te ligji, administrata dhe shkenca.

Përkufizimet evoluojnë me kohën nga ndryshimet në njohuri, kulturë dhe praktikat. Glossaries, fjalorë teknikë dhe manualet e standardeve janë burime kryesore për konsistencë dhe përshtatje.