Markmiðsetningunni

Markmiðsetningunni er í íslenskri málfræði notuð til að setja fram tilgang eða markmið sem liggur til grundvallar aðalsetningu. Hún tilheyrir tegund af undirsetningum, oft kölluð tilgangssetning eða markmiðasetur, og hún kemur oft eftir aðalmáli eða getur staðið sjálfstætt í byrjun setningar. Algengir tengingarorð sem leiða markmiðsetninguna eru til að, til þess að og svo að.

Almennt er markmiðsetningin mynduð með nafnorðshljóði til að læsa tilgangnum eða með nafnorðshlut í sama tilgangi. Í íslensku reynir einstaklingurinn oft á formið til að + söguleginn óbeygðan sagnorð eða í nútíð: Ég les til að læra. Hún vinnur til að safna peningum. Til að forðast villur, athugaðu gögnin áður en þú sendir.

Notkunarmál og merkingamörk skiptast milli tilgangs- og rökheimildarsetninga. Markmiðasetningar tjáir tilgang og tilgangur er oft annar en orsakir sem eru sagt með af því að eða vegna. Punctuering getur breytt meðferð setningar; lengri markmiðasetningar eru oft settar með kommúnu til að skera merkingu og draga athygli að markmiðum höfundar.

Dæmi:

- Ég les til að læra.

- Við framkvæmum verkefnið til að ná betri einkunnum.

- Til að lesa betur, fjarlægðu truflanir frá vinnuaðstöðu.

Tilgangur markmiðsetningarinnar er að koma aurið að því hvaða niðurstaða eða ávinning er stefnt að á meðan aðalsetningin lýsir atvikinu sjálfu. Orðalag hennar tengist málfræði Íslands og kennir nemendum að greina tilgangsetningar frá öðrum setningarhlutum.