Innlausnarkostnaður

Innlausnarkostnaður er kostnaður sem stofnast þegar fjárfesting eða skuldabréf er innlausnað, uppgreidd eða annars konar fyrirframkeypt með einhverjum hætti fyrir endanlegan gjalddaga. Hann nær yfir bæði þann upphaflega greiðsluverð sem þarf að fara fram á innlausn (t.d. innlausnarréttur eða við ávísun á uppkaup) og tilkomandi ferðir tengdar innlausn, svo sem innlausnartillboð, sérstaka upphæð sem nemur innlausnarkostnaði, sem og hefðbundna rekstrarkostnað eins og skattar, milligöngukostnað og kaupa- og sölukostnað sem tengist viðkomandi viðskiptum. Markmiðið með innlausnarkostnaði er að endurreikna fjárfestinguna eða skuldabréfið við nýja hagstærð eða aðstæður.

Hagnýtt samhengi: Innlausnarkostnaður kemur fram bæði fyrir útgefanda og fjárfesti. Útgefandi getur krafist innlausnar á skuldabréfi með innlausnarrétti eða fyrirframgreiðslu og þar með skapast innlausnarkostnaður sem getur falist í innlausnarpremíu eða tileinkuðum kostnaði. Fjárfestandi sem innlausnar fjárfestingu fyrir gildistíma greiðir innlausnarkostnað sem getur leitt til þess að tekjur af fjárfestingunni verða minni en fyrirhugað, og áhrifin birtast oft sem afl í hagnaði eða sem breyting á ávöxtun.

Rekstrar- og uppgjörstengt mats: Í bókhaldi og fjárhagsupplýsingum er innlausnarkostnaður metinn við uppgjör og endurspeglar oft verðbreytingu milli bókfærðsverðs og gjaldandi innlausnverðs. Mikilvægt er að upplýsa um innlausnarkostnað sem hluta af fjárfestingunni eða skuldabréfahugmyndum til að sýna raunverulegt kostnaðar-/ávöxtunarmynstur til hluthafa.

Dæmi: Ef útgefandi vill innlausna skuldabréf sem stendur til 1.000 en innlausnartilboð er 1.030, innlausnarkostnaður felur í sér mismuninn og tengdan kostnað, sem getur haft áhrif á framtíðarávöxtun.