Blóðstorkupróf

Blóðstorkupróf er samheiti yfir nokkrar rannsóknir sem meta storknunarkerfi blóðs. Þetta eru hlutlægar prófanir sem meta cómo blóð storknar og eru mikilvægar til að greina blóðstorkudiska, fylgjast með meðferð með antikoagulantum og meta aðstæður eins og lifrar- eða dreifða storknunartruflanir.

Helstu prófin sem fellur undir blóðstorkupróf eru PT/INR og aPTT. PT, eða próþrombín tími, mælir storknun í útleiðsluvegi (extrinsic pathway) og INR er normalíserað gildi af PT sem gerir samanburð milli mismunandi viðmiða og tækja. aPTT, eða activated partial thromboplastin time, metur innri storknun (intrinsic pathway) og er oft nýtt til að fylgjast með heparínmeðferð. Auk þess eru algeng fagleg próf eins og fibrín tími (TT) og fibrógenmagn sem geta gefið upplýsingar um millistig storknunar og verkun fibrins.

Framkvæmd blóðstorkupróf byggist á blóðsýni sem tekið er í citrat (tilheyrandi hindra storknun) og unnið sem plasma. Prófin byggjast á storkun eða öfugri storkun í tilteknum aðferðum og niðurstöður bera saman við normalísk gildi sem geta breyst eftir aðferð og ljósmál.

Notkun og túlkun. Prófin eru tilgreind til að: greina langvarandi blæðingar eða æðaóreiðu; mæla áhrif antikoagulantameðferðar (t.d. warfarín með INR og heparín með aPTT); meta lifrabældar eða dreifðar storknunartruflanir; og meta möguleg trombólu- eða blóðseigluóró. Mikilvægt er að normalgildi og svörun fari eftir rannsóknarstöð og notuðum vekjum, og pre-analytical atriði hafa áhrif á niðurstöður. Blóðstorkupróf taki ekki til milliverka platelet jafnræðis eða primæla storknunartruflana.