viðskiptakenningu

Viðskiptakenningu, eða viðskiptastefna, vísar til stefnumótunar ríkisins sem stýrir innflutningi og útflutningi vöru og þjónustu. Sögulega hefur markmið viðskiptastefnu oft verið að efla innlendan iðnað og þjóðhag landsins. Meginhugmyndin á bak við margar viðskiptastefnur hefur verið að halda innflutningi í lágmarki og auka útflutning, til dæmis með því að leggja tolla á innfluttar vörur eða setja takmarkanir á magn þeirra.

Ein þekktasta tegund viðskiptastefnu er verndarstefna. Verndarstefna miðar að því að vernda innlendan markað frá erlendri samkeppni. Þetta er oft gert með því að hækka verð á innfluttum vörum með tollum, eða með því að setja magnbundnar takmarkanir á innflutning. Þeir sem styðja verndarstefnu telja að hún geti styrkt innlenda atvinnu, eflt nýsköpun og tryggt þjóðaröryggi með því að tryggja að nauðsynlegar vörur séu framleiddar innanlands.

Andstæða verndarstefnu er fríverslun. Fríverslun felur í sér að ríki draga úr eða afnema allar hindranir í vegi verslunar milli landa. Fylgjendur fríverslunar benda á að hún stuðli að sérhæfingu framleiðslu, aukinni skilvirkni og lægra verði fyrir neytendur. Þeir telja einnig að fríverslun geti leitt til aukinnar alþjóðlegrar samvinnu og friðar. Alþjóðasamtök eins og Alþjóðaviðskiptaráðið (WTO) vinna að því að minnka viðskiptahindranir og stuðla að jafnari samkeppnisstöðu milli landa.