taugakerfisvandamála

Taugakerfisvandamál vísa til breiðs flokks sjúkdóma og kvilla sem hafa áhrif á heilann, mænu og taugarnar sem tengja þau saman. Þessir sjúkdómar geta haft veruleg áhrif á líkamsstarfsemi, þar á meðal hreyfingu, skynjun, hugsun og tilfinningar. Orsakir taugakerfisvandamála eru fjölbreyttar og geta verið erfðatengdar, af völdum smits, áverka, eiturefna, ónæmiskerfissjúkdóma eða óþekktra þátta.

Symptóminn á taugakerfisvandamálum eru einnig fjölbreytt og fer eftir því hvaða hluta taugakerfisins er ónæmiskerfisbundinn. Algeng einkenni eru höfuðverkur, svimi, krampar, dofi, máttleysi, minnistruflanir, breytingar á persónuleika og sjón- eða heyrnarvandamál. Dæmi um algeng taugakerfisvandamál eru heilablóðfall, heilablóðfall, Parkinsonsveiki, Alzheimer-sjúkdómur, MS-sjúkdómur, flogaveiki og höfuðáverkar.

Greining taugakerfisvandamála byggir á klínískri skoðun, sjúklingasögu og ýmsum rannsóknaraðferðum. Þessar rannsóknir geta falið í sér myndgreiningu á heila eins og segulómun (MRI) eða tölvusneiðmyndun (CT), rafgefnagirnir (EEG) til að mæla heilastarfsemi, og líffræðilegar rannsóknir á mænuvökva. Meðferð við taugakerfisvandamálum er háð sérstöðu sjúkdómsins og getur falið í sér lyfjameðferð, skurðaðgerð, endurhæfingu eða stuðningsmeðferð til að stjórna einkennum og bæta lífsgæði sjúklinga. Vísindarannsóknir á þessu sviði halda áfram að leita nýrra og betri meðferðarúrræða.