sjálfkeyrslu

Sjálfkeyrslu, eða sjálfkeyrslubílar, vísar til tækni og kerfa sem gera ökutækjum kleift að keyra í megindlegri mynd án beins mannlegs inngrips. Samkvæmt SAE-skalanum eru stig sjálfkeyrslu frá 0 til 5, þar sem 0 þýðir engri sjálfvirkni og 5 fulla sjálfkeyrslu án innrásar manns. Oft er talað um þróun þar sem ökutækið getur tekið ákvarðanir og framkvæmt akstur í takmörkuðum aðstæðum án beina stjórnar manns.

Grunnkerfi sjálfkeyrslu byggjast á fjórum meginsviðum: skynjun, staðsetningu/kortlagningu, ákvarðanatöku og akstri/stýringu. Skynjun nýtir tól eins og LIDAR, radar og myndavélar til að meta umhverfið og forðast hættur. Staðsetning og kortlagning byggist á GPS/INS og háþróuðu HD-kortakerfi til nákvæmrar staðsetningar. Ákvarðanatakning leggur braut og aðgerðir fyrir akstur, og stýrikerfið framkvæmir stýringu, hraða og beygjur. V2X-samskipti (vehicle-to-everything) geta aukið samhæfingu með öðrum ökutækjum og innviðum í borgum.

Notkun og prófun sjálfkeyrslu fer oft fram í sértækum prófunarsvæðum eða undir strangt eftirliti á opinberum vettvangi. Reglu- og ábyrgðarmál eru í stöðugri þróun, með löndum sem setja öryggiskröfur, persónuvernd og opinberar reglur fyrir prófun og dreifingu. Framleiðendur nýta oft endurtekningar- og kerfisöryggisráðstafanir til að mæta þessum kröfum.

Áhrif sjálfkeyrslu á samfélagið eru margþætt. Öryggi gæti aukist, óttinn við mannleg mistök minnkað og ferðatími styttur, aukin samnýting og aðgengi getur þróast. Hins vegar koma upp spurningar um ábyrgð, störf og persónuvernd, og reglugerðir og borgarskipulag þurfa að taka ákvarðanir um framtíð notkunar og rekstrar tækni þessarar tegundar.