rökstuðningur

Rökstuðningur er hugtak sem lýsir þeirri uppbyggingu röklegrar röksemi sem styður tilgátu eða fullyrðingu. Hann samanstendur af rökræðum forsendum, gögnum og aðferðum sem sett eru fram til að sýna hvers vegna tiltekin niðurstaða eigi rétt á sér. Gildi rökstuðnings felst í skýrleika, samfelldni og raunhæfi gagna.

Orðið er samsett af rök, sem þýðir rökhugsun eða ástæða, og stuðningur, sem gefur stoð eða bakland. Rökstuðningur nær yfir bæði formlegt réttlæti í vísindum og daglegan rökstuðning í umræðum, uppbyggðan á skýrum forsendum og gögnum sem hægt er að bera saman og meta.

Góður rökstuðningur í akademískri skrifum þarf að vera viðeigandi og nægjanlegur fyrir niðurstöðuna, búa yfir gögnum sem styðja forsendur, sýna skýrt samband milli forsendna og ályktunar, og bjóða mótrök til skoðunar. Hann ætti að vera vel byggður, rökréttur og auðvelt að ræða um hann gagnrýnis.

Notkun rökstuðnings er víð. Í menntun og fræði leggur nemandi fram rökstuðning fyrir niðurstöðu sínri; í rannsóknar- og faglegu samhengi styður hann við niðurstöður og ályktanir. Í lögfræði, stefnumótun og samræðum gegnir hann hlutverki til að sýna hvers vegna tiltekin ákvörðun eða skoðun stenst vandaða málsmeðferð.

Sérstöðu má nefna að í stærðfræði og vísindum getur rökstuðningur falið í sér sönnun eða rökstudda skýringu fyrir fullyrðingu, en í daglegu tali er hann oft samheiti við þær röksemdir sem styðja yfirlýsingar.