radarët

Radarët janë sisteme që përdorin valë radio për të zbuluar objekte dhe për të matur distancën, shpejtësinë dhe drejtimin e tyre. Një sinjal radio i transmetuar udhëton në hapësirë, reflektohet nga një objekt dhe merret prap nga pranuesi. Duke llogaritur kohën e udhëtimit të sinjalit dhe, në raste të caktuara, ndryshimet e frekuencës (efekti Doppler), radarët mund të japin informacion mbi pozicionin dhe lëvizjen e objektit.

Historikisht, zhvillimi i radarëve u shtri në fund të viteve 1930 dhe u bë një mjet kyç gjatë Luftës së Dytë Botërore. Christian Hülsmeyer ndërmori hapat e parë në drejtim të zbulimit të objekteve me radar, ndërsa në Britani Robert Watson-Watt dhe ekipi i tij zhvilluan radarët që u përdorën gjerësisht në aviacion, detari dhe siguri.

Llojet kryesore përfshijnë radarë të pulsit dhe radarë me vazhdimësi (CW); radarë Doppler që maten shpejtësinë e lëvizjes; radarë me rrjet fazor (AESA) që ofrojnë mbulim të gjerë dhe pamje të detajuara në kohë reale.

Aplikimet janë të shumta: aviacioni për menaxhimin e trafikut ajror dhe navigacionin, marina për zbulimin e objekteve në det, meteorologjia për parashikimet e reshjeve dhe motit, siguria publike dhe sistemet e asistimit të drejtimit në automjete.

Kufizimet përfshijnë kushtet atmosferike që ndikojnë, zhurra dhe ndërhyrjet elektromagnetike, si dhe mundësinë më të ulët të zbulimit të objekteve të vogla ose të ngjitura. Me zhvillimin e teknologjive si antenat fazore, sistemet e përpunimit të të dhënave dhe integrimi me burime të tjera të të dhënave po bëhen më të sofistikuara dhe më të përhapura.