loftþrýstingur

Loftþrýstingur er þrýstingur loftsins sem leggst á yfirborð jarðar eða hluti í andrúmslofinu. Hann mælist í hektopascalum (hPa) eða Pa; áður var notað millibar (mb). Við sjávarmál er staðals loftþrýstingur um 1013.25 hPa, en veður og hæð geta valdið sveiflum sem oft mælast á bilinu milli um 980 og 1050 hPa.

Loftþrýstingur minnkar með hæð yfir sjávarmál. Þetta stafar af þéttingu andrúmsloftsins nær yfirborði og því ofar sem farið er, því minni verður þrýstingurinn. Veðurskilyrði hafa einnig áhrif: lægþrýstikerfi einkennast af lægri loftþrýstingi við yfirborðið en háþrýstikerfi af hærri. Veðurkort nota isobarar, línur sem tengja staði með sama loftþrýstingi.

Mælingar á loftþrýstingi eru gerðar með barómetrum. Helstu gerðir eru merkurbarómetri, aneroid barómetri og rafræn loftþrýstingsmælir. Í flugi og í mörgum tækni- og notkunarsviðum er altímetri notaður til að ákvarða hæð út frá loftþrýstingi; breytingar í loftþrýstingi geta samt breytt mælingunni og krefst kalibreringar.

Loftþrýstingur er grundvallarhugtak í veðurfræði, flugrekstri og mörgum vísindalegum og hagnýtum sviðum. Hann lýsir hvernig andrúmsloftið hefur áhrif á veðri, hæð og líffræðilegar aðstæður sem tengjast loftbreytingum.