kompozytów

Kompozyty, zwane potocznie materiałami kompozytowymi, to materiały złożone z dwóch lub więcej odrębnych składników, które razem tworzą cechy przewyższające poszczególne elementy. Głównymi składnikami są matryca (nośnik chemiczny) oraz wzmocnienie (np. włókna, cząstki). Matrycą może być polimerowa (np. epoksydowa), ceramiczna lub metaliczna; wzmocnieniem najczęściej są włókna szklane, węglowe, aramidowe lub cząstki keramiki. Dzięki temu kompozyty mają duży stosunek wytrzymałości do masy, wysoką sztywność, dobre właściwości zmęczeniowe i odporność na korozję, a także dobrą stabilność termiczną w odpowiednich układach. Właściwości są jednak silnie zależne od kierunku włókien i sposobu łączenia składników (anisotropia).

Klasyfikacja obejmuje: podział na polimerowe, metaliczne i ceramiczne ze względu na matrycę oraz na laminaty, włókna wzmocnione, kompozyty cząsteczkowe i warstwowe ze względu na sposób wzmocnienia. Zastosowania obejmują lotnictwo i motoryzację, sport (np. rakiety, kije golfowe), energetykę i budownictwo. Procesy produkcyjne obejmują laminowanie, prepreg, autoklawowanie, filament winding, pultrusion i odlewanie w matrycy. Choć oferują liczne korzyści, kompozyty są kosztowne, trudne w recyklingu i wymagają specjalistycznych warunków przetwarzania.

W rozwoju kompozytów kluczowe znaczenie miało wprowadzenie włókien węglowych i technologii laminatów, co umożliwiło tworzenie lekkich, wytrzymałych elementów w wielu gałęziach przemysłu.