kolefnisbindingu

Kolefnisbindingu er hugtak sem víðast er notað til að lýsa ferlum og aðferðum sem bindast kolefni, oft CO2, og þar með minnka losun þess í andrúmsloftið eða halda kolinu föngu í öðrum formum. Hugtakið nær bæði til náttúrulegrar kolefnisbindingu í vistkerfum og jarðvegi og til tækni- eða líffræðilegra aðferða sem miða að fanga CO2 og geyma það.

Náttúruleg kolefnisbindingu á sér stað í mörgum vistkerfum: ljóstillífun plantna tekur upp CO2; kol bindist í jarðvegi sem lífrænt efni; og haf og hafsbotn geyma einnig kol í formi lífræns efnis eða ólífræns karbónats. Blá kolbinding (blue carbon) vísar til bindings í votlendis- og hafvistkerfi eins og votlendi, ströndum og kóralrifi þar sem kol safnast og geymist í lífverum og jarðlögum.

Tæknilegar og líffræðilegar aðferðir fela í sér CCS (carbon capture and storage) og CCU (carbon capture and utilization), þar sem CO2 er fangað frá losunarstöðvum eða beint úr lofti (direct air capture) og geymt í jarðlögum eða nýtt áfram í efni. Einnig rannsakað mineral carbonation sem myndar óleysanlega karbónöt.

Áhættur og takmarkanir: varanleiki geymslu er mismikill og leki getur átt sér stað; kostnaður og orkunotkun hafa áhrif á hagkvæmni; áhrif á landnýtingu og vistkerfi þurfa að vera metin.

Mælingar og stefnumörkun: binding er metin samkvæmt alþjóðlegum leiðbeiningum (IPCC) og MRV-kerfum til að tryggja nákvæmt mat og gagnsæi í loftslagsmálum.